*::: ته مانده ی یک زن :::*

سریال زنان سرسخت سریال زنان سرسخت
سریالی بسیار ریبا در ژانر درام و کمدی. برنده ۳ جایزه golden globe
مترجم متن ۱۶ زبان
سایتهای خارجی را از این پس با زبان فارسی باز کنید
X
تبلیغات در بلاگ اسکای
کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود مهرش ولی آهسته می گویم خدایا بی اثر باشد ...
دوشنبه 1 تیر ماه سال 1388
game over

مثل همیشه با تمام نقطه چین های نگفته خداحافظ بهترینم
 

 

 

 

از هیاهوی وازه ها خستم

من سکوتم را

                  از اُ راق سپید آموختم .

آیا سکوت

             روشن ترین واژه ها نیست ؟

همیشه در خلوت

                    مرگ را مجسم دیدم

آیا مرگ

            خونسرد ترین ِ وازه ها نیست ؟

                                                تاچشم گشودم

                                                      از چشم زندگی افتادم.

                                                                     شبی – شاید امشب-

             زیر ِ نور ِِ یک واژه خواهم نوشت

                                            نام ِ خونسرد ِ معشوقه ام را

                                                                              بر حواس پنج گانه ام

                                                                                                     خال خواهم کوفت .

                             و هم زمان

                                                     پایین ِ آخرین برگ ِ خاطراتم

                                                                                            خواهم نوشت :

                                                                                                                       پایان

 

 پی نوشت1 :  سلام ای غروب غریبانه دل . سلام ای طلوع سحرگاه رفتن . سلام ای غم لحظه های جدایی .خداحافظ ای شعر شبهای روشن .خداحافظ ای شعر شبهای روشن خداحافظ ای قصه عاشقانه خداحافظ ای آبی روشن عشق خداحافظ ای عطر شعر شبانه خداحافظ ای همنشین همیشه خداحافظ ای داغ بر دل نشسته تو تنها نمی مانی ای مانده بی من تو را می سپارم به دلهای خسته تو را می سپارم به مینای مهتاب تو را می سپارم به دامان دریا اگر شب نشینم اگر شب شکسته تو را می سپارم به رویای فردا به شب می سپارم تو را تا نسوزد به دل می سپارم تو را تا نمیرد اگر چشمه واژه از غم نخشکد اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من خداحافظ ای سایه سار همیشه اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم خداحافظ ای نوبهار همیشه...شعر با صدای  خواجه امیری کلیک کنید.

 

پی نوشت2:   بازم چیزی ندارم بگم فقط یه آهنگ از بنیامین دارم که می تونید روی ایران سانگ گوش کنید  

 

پی نوشت۳ : شبیه برگ پاییزی پس از تو قسمت بادم خداحافظ ولی هرگز نخواهی رفت از یادم  خداحافظ و این یعنی در اندوه تو میمیرم در این تنهاییه مطلق که می بندد به زنجیرم ،و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد و برف ناامیدی بر سرم یکریز می بارد چگونه بگذرم از عشق از دلبستگی هایم ؟ چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟ خداحافظ تو ای همپای شبهای غزل خوانی ، خداحافظ به پایان آمد این دیدار پنهانی ، خداحافظ بدون تو گمان کردی که می مانم ؟ خداحافظ بدون من یقین دارم که می مانی .

...اگه گفتم خدا حافظ ;نه اینکه رفتنت سادست نه اینکه می شه باور کرد دوباره آخر جادست . خداحافظ واسه اینکه نبندیم دل به رویا ها . بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا

یکشنبه 31 خرداد ماه سال 1388
می روم...قبل از آنکه کلاغ به آخر قصه ی من برسد...!!!

 

می رم ... 

می روم...

قبل از آن که باز خیال نگاهت مرا امیدوار کند

می روم...

قبل از آن که تو به یاد بیاوری

برای من چه بودی و نبودی

می روم...

قبل از آنکه کلاغ به آخر قصه ی من برسد

انگار کلاغ قصه ی توهم در خواب است....!!

یکشنبه 31 خرداد ماه سال 1388
بی پناه ...

  

در سحرگاهی سرد
در پس مرثیه ای از غم و اندوه از درد
زیر رگبار ندامت
پشت دیوار رکود
آن زمانی که حقیقت رنگ رؤیا را ربود
خنجر از وحشت دنیا خوردم
تیره شد چشم دلم
جان سپردم.مردم
...
قاصدک مرگ مرا
به پریشانی شب های زمین می سپرد
تکه های دل خونین مرا
یک به یک می شمرد
...
جسم بی جانم کنون
مانده است از پیش و پس
گور گمنام مرا
باد می داند و بس
...
گور من شکل مزار مرده هایی زنده نیست
سرزمین زنده هایی مرده است
جایگاه مردم افسرده است
کفتر روحم به کفتار زمان جان داده است
غزل مرگم را
پیش از اینها آشنایی خوانده است
...
 

شنبه 30 خرداد ماه سال 1388
امشب ...

گریه کنم یا نکنم آخر ماجرا رسید ... گریه کنم یا نکنم قصه به انتها رسید ... 

چشمانم میان دو راهی تردید مانده بر در
که تو آیا از این قاب شیشه ای خبرم میکنی یا نه
باز هم انتظار باز هم دلشوره ی کسی که دوستش داری
طعم سخت اصطکاک میان دو راهی تردید آزارم میدهد
و بو ته های وحشی تشویش همه دشت وجودم را پرکرده اند
کاش با نسیمی بیایی
داشتنت نه
صدایت نه
همین که بدانم هستی برایم کافی است
خیال کودک تنهاییم از هراس شبهای تنهایی پرمیشود
و بغض نشکفته ای همه ی وجودم را میگیرد
کاش قاصدکی بیاید
از تو خبری باز آورد
امشب شرنگ  بی خبری تو را
ناخواسته تا آخرین قطره سر میکشم

سه شنبه 26 خرداد ماه سال 1388
محکوم...


به کدامین تقصیر
         من در این محفظه محبوس شدم؟
        حکم حبس ابدم را
         چه کسی با چه غرض امضا کرد؟
هدف از آزارم
          از شکنجه از حبس
      هدف از ساختن جوخه ی دار من چیست؟
...
       من نه سرباز اسیرم.نه خیانتکارم
        غارت دلخوشی مردم و تکرار پریشانیشان کارم نیست

لبم از تشنگی آدمیت سوخت ولی
لب به آب خنک کوزه ی شیطان نزدم
...
       اعترافم به چه چیزی باشد؟
کاش میدانستم
تا که از بزدلیم عفو شوم
               به چه اقرار کنم؟

                           من نه خواهان خزانم نه مرید مرداب
                                                                    آنکه در کوچه ی بن بست اصول
           تیغ منطق به رگ عاطفه زد
                                  من نیستم
                                                 ...
                        رنجم از وسعت نامردی این محفظه ی کوچک نیست

                                           بی گناه است سنگ از سختی ذاتش
                                                که به دیوار اتاق زندان
                                                       محکوم به یادآوری تنهاییست

                                                                   دل من می گیرد از خواری سنگ
                                                                           در ازای تپش سخت دل زندان بان...

یکشنبه 24 خرداد ماه سال 1388
فریاد...

شره ی دقایق , رهگذر زمان

خاطره می دود تا هنوز !

               ساحل ِ دوردست یک نگاه

سایه ی کبود ِ افتاده بر فردا.. .

تپش ماهی ِ دوست

              قطره ی دربه در ِ یک لرزش

                             زخم حسی نمناک

                             آفتابی دم  ِ مرگ

                                            شرحه شرحه اشتیاق

                              سوز تند التهاب .. .

                              می روم تا لب ِ یاد ,

                                           قصه ی بازی یک واژه ی سرخ ,

                              می نویسم فریاد !

 

          


ته مانده ی یک زن
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اسمم شیرین است.
سالهاست که مرده ام ...
طول کشید تا بیاموزم چگونه انگشتانم از روی صفحه کلید عبور نکنند .
زندگی بر لبان من مهر خاموشی زد و اکنون تنها انگشتانم توان چکاندن آخرین لکه های احساس را بر حجم سفید کاغذ دارند...
عصاره ی آخرین روزهای زندگیم را برای روز مبادا در شیشه ای در پستو نهان کرده ام .
عصاره ی سبز مرگ...
................................
من « زن »م... این یعنی ، کتابی که میخوانم، یک جایی ته ذهنم به این فکر می کنم که روزی ، پیش «مرد»ی از آن صحبت کنم.
من «زن »م. این یعنی زیبا که میشوم ، دوست دارم چشم های «مرد»ی تحسینم کنند...
من «زن »م . این یعنی شعر که میخوانم ، ساز که میزنم ، نقاشی که میکنم، تحسین و نگاه همجنسانم بسم نیست. «مرد»ی باید باشد، حتی «مرد»ی که دوستم داشته باشد ، حتی تر «مرد»ی که دوستش داشته باشم...
من «زن »م . این یعنی حتی دمرو روی چمن های خیس که دراز کشیده باشم، و به گل کوچک زردی خیره شده باشم و دنیا دنیا کیف کنم و تنهاییم را به روی خودم نیاورم، باز هم لذت ام کامل نمیشود اگر یک جایی ته دلم ، امیدوار نباشم که این لحظه را روزی برای  «مرد»ی خواهم گفت.
لـعـنـت بـه ایـن زنـانـگـی...

شناسنامه کامل من...
برای فرستادن ایمیل خصوصی به من اینجا رو یک بار کلیک کنید
نام کاربری

62744


Designed by Tanhaeehayam.Blogsky.Com