هم صدای خوبم بخون تا بخونم

                                        عمر من تو هستی بمون تا بمونم

                                            یه جا ابره آسمون

                              یه جا پر از ستاره

                                              یه جا  آفتابیه آسمون

                                یه جا می باره

                    بی تو اما همه جا ابری و غم گرفتست

                                        ابر آسمون یه قطره بارونم نداره

                                                تو اگه باشی

                                آسمون صافه

                                                   غصه ها پشت کوه قافه

                               با تو من بهارم

                                       بی تو شوره زارم

                                                            وقتی هستی خوبم

                                       وقتی نیستی   

                                                      بی تو ...

                    یه قاب شکسته رو دیوارم...

                      اون ور دنیا شبه این ور دنیا روزه

                                                       یه جا خورشید خاموشه یه جا داره می سوزه

                   بی تو اما شب و روز فرقی با هم ندار

                                                       تو چشای منتظرم سیاهی موندگاره

                                                               تو اگه باشی

                                                ابرا می بارن

                                                                 دشتای خالی

                                                پر گل می شن

                                                                    با تو من بهارم

                                              بی تو شوره زارم

                                                                  وقتی هستی خوبم

                                                     وقتی نیستی        

                                                                      بی تو...

                                  یه قاب شکسته رو دیوارم ...

 "رسپینا "

فروردین ۸۷

"خوش اومدید "

به نام خالق زیبا یی ها

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم

چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم

تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی

و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دریایی ترینی ، آبی و آرام و بی پایان

و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم

تو مثل آسمانی اسیر و روشن و شفاف

 و من در آرزوی قطره های پاک بارانم

نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته

به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم

تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار

و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم

تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم

و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم

تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر ها

و من هم یک کبوتر تشنه ی باران درمانم

بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من

ببین با تو چه رویاییست رنگ شوق چشمانم

شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم

هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم

تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد

و من خواب تو را می بینم و لبخند ِ پنهانم

تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد

و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم

تو می آیی و من گل می دهم در سایه ی چشمت

و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم

تو مثل چشمه ی اشکی که از یک ابر می بارد

و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم

شبست و نغمه ی مهتاب و گل های سفر کرده

و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم

تمام آرزو هایم زمانی سبز می گردد

که تو یک شب بگویی ، دوستم داری تو ، می دانم

غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست

و من امشب قسم خوردم تو را هرگز نرنجانم

به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست

قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم

بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد

دعا کن بعد دیدار ِ تو باشد وقت پایانم

i have no tears .there is only pain

ماه نمی دونست چه جوری بتابه

از روی دست تو دید و بلد شد

خورشید که دید نوری ازش نمی خوای

رفت بالای قله و با تو بد شد

دریا که دید موج موهات ازاون نیست

غرشی کرد و ته دل حسود شد

آسمون از غم که تو رو زمینی

تا همیشه رنگ چشاش کبود شد

گل که می دونست خزون واسه تو هیچه

رنگش پرید و تو یه لحظه پژمرد

درختی که تو از پیشش رد شدی

اینقده برگاش رو زمین ریخت که مرد

بارون که دید پیشت زلالیش کمه

بغضشو خوردو یک دفعه بند اومد

آسمونم به آدما دروغ گفت

به جای بارون دیگه لبخند اومد

نسیم که دید مثل تو مهربون نیست

عاشقی رو گذاشت کنار و باد شد

تو دنیا هیچکس مث تو نمی شد

پس کم کمک آدم بد زیاد شد

برفا دیدن هر چقد هم ریز باشن

از شرم رنگ چشم تو آب می شن

یلداترین شبای سالم آسون

با یک اشاره ی نگات خواب می شن

شب نتونست مثله تو روشن باشه

خشم و غضب کرد و یهو سیاه شد

روزم پیشه چشمای تو کم آورد

قایم شد و روشنی کیمیا شد

فرشته ها وقتی تو رو شنیدن

پشت نقاب چهره قایم شدن

بعضی هاشون راه زمین گرفتن

ترسیدن و یواشی آدم شدن

ستاره ها دیگه شبا تو خوابن

یا گم شدن یا خیلی کم سو شدن

سیاره های کهکشون شیری

در نمیان پیش تو ترسو شدن

زمین فقط این وسطا یه جوری

به این که تو زیر پاشی می نازه

طفلکی مثل من داره تو رویاش

با تو یه قصر آرزو می سازه

خلاصه زیبا همه چی بهم ریخت

با یکم از اسم تو اسم زیبا

یقین دارم نزدیک اون روزی که

با کشف تو بهم می ریزه دنیا

با اسم تو عجیب دیوونه می شم

به قبله ی چشای نازت قسم

دنبال اسمت انقدر می دوم

یه روز ولی به ته خط می رسم

عسل تو چشماته مراقبش باش

از من دیوونه به یه بهونه

زیبا اگه هر چی می گم همون شد

یادت باشه اینارو کی نوشته

دیوونه ی چهار تا فصل و هر روز

دیوونه ی عصر و شب و سپیده

صنمی که تا اسمتو آوردن

یک ذره رنگ چهرشم پرید

یه عصر بهاری و گرم و دلگیر

که همه جا سیاه و غرق خوابه

فقط پنج تا نقطه چین می زارم

چون اسم ناز تو پنج تا حرفه

.....

 "رسپینا "

ُفروردین ۸۷

شب رفتنت عزیزم هرگز یادم نمی ره

واسه هر کسی که می گم قصه شو آتیش می گیره

دل ِ من یه دریا خون بود چشم تو یه دنیا تردید

آخرین لحظه نگاهت غصه داشت باز ولی خندید

شب رفتنت یه ماهی ، توی خشکی رفت و جون داد

زلزله خیلی دلارو ، اون شب از غصه تکون داد

غما اون شب شیشه های خونرو زدن شکستن

پا به پام عکسای نازت اومدن تا صبح نشستن

تو چرا از اینجا رفتی تو که مثل قصه هایی

گله ام از چه چیزی باشه ، نه بدی ، نه بی وفایی

شب رفتنت ، نوشتی شدی قربونی تقدیر

نقره ی اشکای من شد توی گردنت یه زنجیر

شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشکی بودن

قحطی سفیدی یا بود ، همه انگار مشکی بودن

شب رفتنت که رفتی گفتی دیگه چاره ای نیست

دیدم اون بالا ها انگار عکس هیچ ستاره ای نیست

شب رفتنت تو یاسا ، دلمو دلداری دادن

اونا عاشقن ، ولیکن ، تنها نیستن که ، زیادن

بارون اون شب دسش رو از سر چشمام بر نمی داشت

من تا می خواستم ببارم ، هر کسی می دید نمی گذاشت

شب رفتن تو رفتم ، سراغ تنها نوارت

اونکه واسم همه چیز بود اره تنها یادگارت

سرنوشت ما یه میدون ، زندگی ولی یه بازی

پیش اسم ِ ما نوشتن ، حقته باید ببازی

شب رفتن تو خوندن ، واسه من همه لالایی

یکی می گفت که غریبی ، یکی می گفت بی وفایی

شب رفتن تو ابرا ، واسه گریه کم آوردن

آشناها واسه زخم واشدم مرهم آوردن

شب رفتن تو تسبیح از دس ِ گلدونا افتاد

قلب آرزوهام اون شب واسه ی همیشه وایساد

شب رفتن تو غربت ، جای اونجا ، اینجا پیچید

دل تو بدون منظور ، رفت و خوشبختیم و دزدید

شب رفتن تو دیدم ، یکی از قناریا مرد

فرداش اما دس قسمت اون یکی رم با خودش برد

شب رفتن تو چشمات راس راسی چه برقی داشتن

این همه آدم چرا من ؟ پس با من چه فرقی داشتن

شب رفتنت پاشیدم همه اشکامو تو کوچه

قول تو آروم گذاشتم ، پیش قرآن لب طاقچه

شب رفتنت دلم رفت پیش چشمایی که خیسن

پیش شاعرا که دائم از مسافر می نویسن

شب رفتن تو دیدم تا که غم نیاد سراغت

هیچ زمون روشن نمی شه واسه ی کسی چراغت

شب رفتن تو دیدم خیلیه غمای شاعر

روی شیشمون نوشتم می شینم به پات مسافر

برو تا همه بدونن سفرم اینقدرا بد نیست

واسه گفتن از تو اما ، هیچکی شاعری بلد نیست

 "رسپینا " 

اسفند ۸۶